Vollersgracht 44 – Benedictus Schelvis en Eva Italiaander

Stolpersteine
volgende stenen

Inhoud van deze pagina:

Plaatsing Stolpersteine 17 juli 2026

Op 17 juli 2026 werden twee Stolpersteine geplaatst voor de woning van Vollersgracht 44.

Benedictus Schelvis, geboren 21 maart 1867, gedeporteerd 23 maart 1943 uit Westerbork, vermoord 26 maart 1943 te Sobibor

Eva Schelvis-Italiaander, geboren 7 augustus 1863 te Amsterdam, gedeporteerd 23 maart 1943 uit Westerbork, vermoord 26 maart 1943 te Sobibor

 

Benedictus en Eva Schelvis-Italiaander

 

De struikelsteen voor Benedictus werd geplaatst door Caelum Favier, de jongste achter achterkleinzoon. 

De struikelsteen voor Eva Schelvis-Italiaander werd geplaatst door Yentl Eva Hodenpijl, een achter achterkleindochter. 

Caelum Favier plaatst de steen voor zijn over overgrootvader.

 

Yentl Eva Hodenpijl plaatst de steen voor haar over overgrootmoeder.

 

Deze plaatsing werd georganiseerd door de nabestaanden met ondersteuning van de werkgroep Stolpersteine en de gemeente Leiden.

Er waren veel familieleden aanwezig bij de plaatsing. Ook de kleindochter van Benedictus en Eva Schelvis, Berta Hodenpijl, kon op hoge leeftijd bij deze plaatsing aanwezig zijn. Zij heeft haar grootouders persoonlijk gekend en nog herinneringen aan hen.

Daarnaast waren er diverse belangstellenden.

 

Toespraak, gehouden door Aron Hodenpijl, zoon van Berta Hodenpijl en achterkleinzoon van Benedictus en Eva Schelvis. 

Goedemiddag familie en andere belangstellenden,

Wat fijn dat u hier vandaag aanwezig bent. Het betekent veel dat we hier samen zijn om stil te staan bij het leven van mijn overgrootouders, Benedictus Schelvis en Eva Italiaander. Door hun verhaal te vertellen, eren we niet alleen hun herinnering, maar geven we ook een gezicht aan de mensen achter de namen.

Eva Italiaander werd geboren op 7 augustus 1863 in Amsterdam. In het gezin van vader Simon Italiaander en Beletje Isaac Italiaander Luza. Zij kregen samen zestien kinderen, vijf hiervan haalden hun tweede levensjaar niet, en één van de kinderen werd niet ouder als 19.

Benedictus Schelvis werd daar geboren op 21 maart 1867 in het gezin van Salomon Arie Schelvis en Esther Nebig. Samen hadden zij elf kinderen waarvan er drie vroegtijdig zijn overleden.

Op 25 januari 1888 traden zij in Amsterdam in het huwelijk. Benedictus werkte destijds als venter, Eva had een fruitkraam bij het ziekenhuis. Samen kregen ze negen kinderen waarvan er drie overleden zijn voor hun eerste levensjaar. Samen bouwden zij een gezin en een bestaan op. Later verhuisden zij naar Leiden, waar zij woonden aan de Vollersgracht 44.

Tijdens de Duitse bezetting kregen zij van hun kinderen, waarvan er drie met hun gezin in Leiden woonden, de mogelijkheid om onder te duiken. Eva durfde deze stap vanwege haar gezondheid niet aan. Daarop besloten zij bij elkaar te blijven. Een beslissing die veel zegt over hun verbondenheid en hun liefde voor elkaar.

Volgens mijn moeder stonden er drie rugzakken klaar voor het geval dat er plotseling gehandeld moest worden. Het laat zien hoe onzeker en bedreigend die tijd was, en hoe mensen voortdurend moesten leven tussen hoop en vrees.

In maart 1943 werden Benedictus en Eva samen met mijn opa opgehaald. Mijn opa wist op het station te ontsnappen.

Op 23 maart 1943 werden Benedictus en Eva via Westerbork gedeporteerd naar Sobibor. Op 26 maart 1943 werden zij daar, direct na aankomst, vermoord.

Vandaag gedenken wij Benedictus en Eva. In naam van al de mijnen noemen wij hun namen, vertellen hun verhaal en geven hun een plaats in onze herinnering. Want zolang wij over hen blijven spreken, blijven zij deel uitmaken van onze familiegeschiedenis en worden zij niet vergeten.

 

 

Na de toespraak werd iedereen bedankt door Aron.

De Stolpersteine herinneren ons eraan dat achter elke naam een mens schuilging: een leven, een gezin, dromen en toekomst. Zolang wij hun namen blijven uitspreken en hun verhalen blijven doorgeven, blijven zij deel uitmaken van onze samenleving.
Laten wij niet alleen vandaag herdenken, maar ook morgen en de dagen daarna blijven opkomen voor vrijheid, menselijkheid en respect. Want herinneren is niet alleen terugkijken; het is ook verantwoordelijkheid nemen voor de toekomst. Moge deze stenen ons telkens opnieuw laten stilstaan. Niet alleen met onze voeten, maar vooral met ons hart. Dank u wel.

 

Liran sprak het kaddish uit, een joods gebed voor de overledenen.

Daarna werden bloemen gelegd bij de nieuwe Stolpersteine en uiteraard ook kiezelsteentjes, naar joods gebruik.

 

Nog enkele foto’s van de plechtigheid:

 

De vaste stratenmakers Wout en Hennie zorgen voor het inmetselen van de stenen.

 

 

 

 

 

Links: